Claudia de Breij

Afgelopen vrijdag heb ik iets heel aparts gedaan. Iets wat ik niet van mezelf had verwacht :-)

Aan het einde van de middag viel bij ons zo'n plaatselijk krantje op de mat en dat was ik staand bij de tafel tijdens het eten koken wat aan het doorbladeren. Mijn oog viel op een stuk van het theater bij ons in Hoogeveen, de Tamboer. Er stond dat er voor vrijdag nog kaarten waren voor Claudia de Breij. Goh, leuk, dacht ik, daar zou ik ook wel eens naartoe willen.

Dat liet ik zo vallen tijdens het avondeten. Nou, zei Richard, dan ga je toch gewoon! Dan ga je toch gewoon? dacht ik. Hoezo? Ik ga toch zeker niet in m'n eentje naar De Tamboer! Vervolgens werd ik opgeslokt door onze avondroutine, eten, opruimen, kinderen wassen en naar bed brengen etc. Toch bleef het door mijn hoofd spoken. Toen de kinderen eenmaal op bed lagen, heb ik lekker uitgebreid gedoucht en terwijl ik onder de douche stond, heb ik toch maar besloten dat ik zou gaan.

En zo reed ik rond vijf voor 8 richting de Hoofdstraat. Op de parkeerplaats was het natuurlijk loeidruk, dus ik vroeg me al af of ik het uberhaupt zou gaan halen. Maar goed, dat lukte toch en ja, er waren nog steeds kaarten. Ik kon zelf uitkiezen waar ik wilde zitten. En zo belandde ik op de hoek van de tweede rij. Een riante plek, want er stond geen stoel voor me, mijn benen konden dus languit. Heerlijk!

En tja, daar loop je dan in je uppie. Toch wel gek hoor, je ziet allemaal stellen en groepjes mensen en jij loopt daar dan in je eentje tussendoor. Gelukkig begon de voorstelling al bijna, de bel ging toen ik net mijn jas had afgegeven. Dus, hup, meteen de zaal in.

Het deel voor de pauze was erg leuk, het was een afwisseling tussen liedjes en praten, zoals vaak bij cabaret. Ik heb vreselijk gelachen, Claudia de Breij is echt een leuk mens! Het was een voorstelling over de huidige wereld waarin contacten zich veelal afspelen met een scherm ertussen en daar wilde ze nou maar eens vanaf. Ze gebruikte tijdens de voorstelling zelf ook een camera en dat leverde hilarische taferelen op. Eerst al omdat ze een shot wilde maken waarbij ze op haar knieen zat en zo'n beetje met haar achterhoofd op de grond lag. Dat valt niet mee als je zwanger bent, ze vroeg dan ook of de voorste rij de haartjes al konden zien. En tja, mensen filmen in het publiek blijft ook lachwekkend. Maar goed, daar moet je bij geweest zijn!

En toen ineens was het pauze en ja, dat is toch wel een beetje gek als je alleen bent. Maar goed, ik had een megavolle bak cappuccino - hij stroomde gewoon over en ik had uiteindelijk een halve kop schuim over (het lekkerste deel van de cappuccino, vind ik - en ben daarmee maar bij de tafel met suiker etc. blijven staan. Een ideaal plekje, want dan valt het ook niet zo op dat je alleen bent. Het voordeel van alleen zijn, is dat je geen gesprekken hoeft te voeren en dus alle tijd hebt om lekker om je heen te kijken. Best een leuke bezigheid, de details zal ik jullie besparen.

Het deel na de pauze was ook erg grappig, af en toe wat hard. Claudia haalde af en toe stevig uit naar vrouwen, 'die wijven', zoals ze ze geregeld noemde. Waarbij ik me dan afvraag 'en wat ben jij dan met je zwangere buik'. Zou zij dan de broek aan hebben in haar relatie? De tijd vloog voorbij en ineens was het voorbij en heb ik snel m'n jas opgehaald, ben ik vlug naar huis gereden en ben ik lekker tegen Richard aangekropen op de bank.

Zeker voor herhaling vatbaar, maar toch ga ik liever gewoon met z'n tweetjes of met een groepje, geloof ik.